2004/7828  Kütlü Pamuk, Yağlık Ayçiçeği, Soya Fasulyesi, Kanola, Dane Mısır ve Zeytinyağı Üreticilerine Destekleme Primi Ödenmesine Dair Karar

— Devlet Bakanı Beşir ATALAY'a, Devlet Bakanı Ali BABACAN'ın Vekâlet Etmesine Dair Tezkere

Madde 1- 2004 yılı kütlü pamuk, yağlık ayçiçeği, soya fasulyesi, kanola, dane mısır ve zeytinyağının satışı sonucunda üreticilere verilecek prim miktarları, son başvuru tarihi ve ödemeye ait işlemler Tarımda Yeniden Yapılandırma ve Destekleme Kurulunca karar alınarak belirlenir. Bu Kararın uygulaması Tarım ve Köyişleri Bakanlığı tarafından çıkarılacak bir tebliğ ile belirlenir.

Madde 2- Destekleme primi ödemeleri için gerekli finansman, Bütçenin ilgili harcama kaleminden tahsis edilerek karşılanır. Bu Karar'ın uygulanmasıyla ilgili olarak üstlendikleri hizmetlerinden dolayı üreticilere ödenen prim tutarının % 0,5'i oranında hizmet komisyonu T.C. Ziraat Bankası A.Ş.'ye ayrıca ödenir.

Madde 3- Prim ödemeleri, tebliğde belirlenen ilgili mercilerce yapılacak incelemelerin sonuçlanmasını müteakiben; ödemeye esas icmallerin Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Merkez Teşkilatı tarafından ödemelerin yapılabilmesini temin için elektronik ortamda T.C. Ziraat Bankası A.Ş'ne iletilmesi sonrasında gerekli kaynağın banka şubelerine aktarılmasından sonra yapılır.

Madde 4- Destekleme priminden 2004 yılında çiftçi kayıt sisteminde özlük, ürün, arazi bilgileri kayıtlı olan ve bu arazilerinde prime esas ürünleri ürettiği il/ilçe tarım müdürlüklerince tespit edilen gerçek kişi çiftçiler yararlanır. Prime esas üretimin arazi tespitleri Tarım ve Köyişleri Bakanlığı tarafından yürütülen 2004/22 numaralı Çiftçi Kayıt Sistemi ve Doğrudan Gelir Desteği Tebliği gereğince yapılan/yapılacak arazi tespitleri öncelikli olarak prime esas üretim yapılan araziler dikkate alınarak yapılır. Üreticiler çiftçi kayıt sisteminde kayıtlı olduğu yer dışında başka yere başvuru yapamazlar. Prim ödemelerine esas arazi büyüklüğü, başvuru sahibinin çiftçi kayıt sisteminde kayıtlı arazilerinin büyüklüğünü aşamaz ve doğrudan gelir desteği ödemeleri için getirilen arazi sınırlamaları prim uygulamalarında dikkate alınmaz.

Tarım ve Köyişleri Bakanlığı prim ödemelerine esas olacak ürünlerin özelliklerine göre ihtiyaç duyulacak belgeleri belirlemeye ve değiştirmeye, bu Karar'ın yürütülmesine ilişkin diğer düzenlemeleri yapmaya, uygulama esaslarını belirlemeye ve belirtilen amaçlar için tebliğ çıkarmaya yetkilidir.

Madde 5- Destekleme prim ödemelerinin denetimini sağlayacak tedbirleri almaya Tarım ve Köyişleri Bakanlığı yetkilidir. Bu amaçla yapılacak çalışmalarda gerektiğinde diğer kamu kurum ve kuruluşları, kooperatifler, Ziraat Odaları ve birliklerin hizmetlerinden de yararlanılır.

Haksız yere destekleme priminden yararlanıldığının tespit edilmesi halinde, haksız yere ödenen destekleme primi, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri çerçevesinde haksız ödemeyi sağlayan belge veya belgeleri kullanan gerçek kişilerden, belge veya belgeleri düzenleyen gerçek/tüzel kişilerden, kooperatifler, birlikler, çırçır işletmeleri, yem fabrikaları, yağ fabrikaları, gıda fabrikaları, zeytin sıkma tesisleri ve diğer ilgililerden müteselsilen geri alınır.

Madde 6- 3/3/2004 tarihli ve 2004/6946 sayılı Bakanlar Kurulu Karan yürürlükten kaldırılmıştır.

Madde 7- Bu Karar yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Madde 8- Bu Karan Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

Sayfa Başı

Sayfa Başı

Kültür ve Turizm Bakanlığından:

MADDE 1 — 8/5/2004 tarihli ve 25456 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Kültür ve Turizm Uzman ve Uzman Yardımcılığı Sınav, Atanma, Görev ve Sorumlulukları Hakkında Yönetmeliğin 6 ncı maddesine aşağıdaki fıkra eklenmiştir.

"Yarışma Sınavı, Bakanlık Makamınca uygun görülen hallerde ayrıca yazılı sınav yapılmaksızın, KPSS sonuçlarına göre sınav ilanında belirtilen asgari taban puan esas alınarak, atama izni alınmış kadro kontenjanının yirmi katından fazla olmamak üzere Bakanlıkça belirlenen sayıda aday arasından, yabancı dil ve mesleki bilgiye yönelik değerlendirmeleri içeren sözlü sınav olarak uygulanabilir."

MADDE 2 — Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 3 — Bu Yönetmelik hükümlerini Kültür ve Turizm Bakanı yürütür.

—— • —— 

Madde 1- Bu Yönetmeliğin amacı; liyakat ve kariyer ilkeleri çerçevesinde, hizmet gerekleri esas alınarak Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketi Genel Müdürlüğü ile Bağlı İşletme Müdürlüğü personelinin görevde yükselmelerine ilişkin usul ve esasları belirlemektir.

Madde 2- Bu Yönetmelik, Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketi Genel Müdürlüğü ile Bağlı İşletme Müdürlüğünde görev yapan ve bu Yönetmelikte sayılan personeli kapsar.

Madde 3- Bu Yönetmelik, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 22/1/1990 tarihli ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ve 15/3/1999 tarihli ve 99/12647 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla yürürlüğe konulan Devlet Memurlarının Görevde Yükselme Esaslarına Dair Genel Yönetmelik hükümlerine dayanılarak hazırlanmıştır.

Madde 5- Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketi Genel Müdürlüğü ile Bağlı İşletme Müdürlüğü personeli aşağıdaki hizmet gruplarına ayrılır;

2) Genel Müdür Yardımcısı,

2) Hemşire, Sağlık Memuru.

Madde 6- Bu Yönetmelikte belirtilen hizmet gruplarındaki görevlere atanabilmek için;

a) Üst görev yerine ait kullanılabilir kadro veya pozisyon bulunması,

Madde 7- Genel Müdür, Genel Müdür Yardımcısı, İşletme Müdürü, Başuzman kadrolarına yapılacak atamalarda sınava girme şartı aranmaz. Ancak,

Bu Yönetmelikte belirtilen Genel Müdür ve Genel Müdür Yardımcısı kadrosuna, 657 sayılı Kanun ile 233 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine göre atama yapılır.

1) 4 yıllık fakülte ve/veya yüksekokul mezunu olmak,

2) Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketinde ve Bağlı İşletme Müdürlüğünde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli I sayılı cetvelde yer alan görevlerden birinde bulunmuş olmak şarttır.

1) Başmühendis veya Mühendis olarak görev yapmış olmak,

2) En az 10 yıl hizmeti bulunmak şarttır.

Sınava Tabi Olarak Üst Görevlere Yükselme Usul ve Esaslar

Madde 8- Sınava tabi olarak görevde yükselme suretiyle yapılacak atamalarda personelde aranılacak nitelikler unvanlar itibariyle aşağıda belirtilmiştir.

2) Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketinde veya bağlı İşletme Müdürlüğünde Mühendis olarak en az 3 yıl hizmeti bulunmak,

1) 4 yıllık fakülte veya yüksekokul mezunu olmak,

g) Mühendis pozisyonuna atanabilmek için: (Merkez-Bağlı İşletme Müdürlüklerinde)

j) Hemşire, Sağlık Memuru pozisyonuna atanabilmek için;

2) Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketinde Genel İdare Hizmetleri sınıfında bulunan (Koruma ve Güvenlik personeli hariç) görevlerde en az 4 yıl hizmeti bulunmak,

m) Koruma ve Güvenlik Grup Şefi pozisyonuna atanabilmek için; (Merkez ve bağlı İşletme Müdürlüğü)

Koruma ve Güvenlik personeli hakkında 2495 sayılı Bazı Kurum ve Kuruluşların Korunması ve Güvenliğinin Sağlanması Hakkındaki Kanun ve ilgili Yönetmelik hükümleri uygulanır.

Madde 9- Bu Yönetmelik kapsamında bulunan personelin, görevde yükselme mahiyetindeki atamalarının yapılabilmesi amacıyla, atama yapılacak görevler için, bu Yönetmeliğin 13 üncü maddesinin (a), (b), (c), (d), (e), (f) bentlerindeki ortak konulardan en az 30 ve (g) bendindeki konulardan en az 45 saat olmak üzere toplam 75 saat olarak düzenlenecek görevde yükselme eğitimi programının tamamına katılmaları şarttır.

Görevde yükselme sınavlarına gireceklerin eğitimlere devamı zorunludur. Eğitimin tamamına katıldıktan sonra görevde yükselme sınavında başarılı olan katılımcılara bitirme belgesi verilir. Bu belge, yapılacak müteakip sınava kadar geçerlidir.

Madde 10- Atama yapmak amacıyla görevde yükselme eğitimi ve sınavı düzenlenecek boş kadro/pozisyonların sınıfı unvanı, derecesi ve adedi belirtilerek bütün teşkilatlara ve personele eğitim tarihinden en az (1) ay önce, eğitimin yeri ve zamanı ise eğitime katılacaklara en az (15) gün önce duyurulur.

Görevde yükselme eğitimine ilişkin duyuruda aşağıdaki bilgilere yer verilir.

Madde 11- Görevde yükselme eğitimine ilişkin duyuru üzerine başvuruda bulunanların dilekçeleri birimleri aracılığı ile Personel birimine iletilir.

Madde 12- Görevde yükselme eğitimine alınacakların sayısı atama yapılacak boş kadro ve pozisyon sayısının iki katını geçemez. İki katından az istekli bulunması halinde durumu uygun olan bütün personel eğitime alınır.

Bu eğitime katılacakların sayısı, sınava girecekleri kadro/pozisyon sayısının iki katından fazla olması halinde Genel Müdürlükte personel işleri ile ilgili olarak görevlendirilen birim tarafından Ek-1 deki değerlendirme formunda belirtilen puanlamaya göre değerlendirilmek suretiyle toplam puanı en fazla olandan başlamak üzere kadro/pozisyon sayısının iki katı kadar personel belirlenerek eğitime alınır. Eğitimi tamamlayanlar ilgili görevde yükselme sınavına katılmaya hak kazanırlar.

Daha önce görevde yükselme eğitimine katılmış ancak görevde yükselme sınavında başarısız olan personel ile sınava katılmayan veya başarılı olup da müteakip sınava kadar atanmamış olan personel aynı veya benzer görev unvanları için düzenlenecek müteakip görevde yükselme sınavına katılabilmeleri için, bu unvanlarla ilgili düzenlenecek görevde yükselme eğitimine alınmasına ilişkin bütün usul ve esaslara tabidir.

Madde 13- Görevde yükselme eğitimi aşağıdaki konuları kapsar:

b) Atatürk ilkeleri ve inkılap tarihi, Ulusal Güvenlik,

f) Halkla ilişkiler ve davranış kuralları,

g) Atama yapılacak görevin alanı ve niteliği ile ilgili konular,

Madde 14- Görevde yükselme eğitimini tamamlayanların bu Yönetmeliğin 8 inci maddesi kapsamında bulunan görevlere atanabilmeleri için, yapılacak yazılı sınava katılarak başarılı bulunmaları şarttır.

Madde 15- Görevde yükselme sınavı yazılı olarak yapılır. Görevde yükselme eğitiminin tamamlanmasını müteakip bir ay içinde yazılı sınavın yapılmasına yönelik gerekli protokolün tesis edilmesi amacıyla Öğrenci Seçme ve Yerleştirme Merkezi Başkanlığına veya Milli eğitim Bakanlığı Ölçme ve Değerlendirme Merkezine başvuruda bulunulur. Sınavda 100 üzerinden en az 70 puan alanlar başarılı sayılırlar.

Madde 16- Yaptırılacak yazılı sınavlara ilişkin görevde yükselme işlemlerini yürütmek üzere 5 kişiden oluşacak sınav kurulu teşkil edilir.

Sınav kurulunun başkan ve üyelerinin görevde yükselme sınavına eşlerinin, ikinci dereceye kadar (bu derece dahil) kan ve sıhri hısımlarının katıldığının tespit edilmesi halinde, bu üye veya üyeler sınav kurulu üyeliğinden çıkartılır ve bunların yerine yeni üye veya üyeler görevlendirilir.

Madde 17- Sınav kurulu yapılacak eğitime ilişkin görevde yükselme sınavında sorulacak soruların bilgi kaynağının hazırlanması, sınav sonuçlarının ilanı, yapılacak itirazların sonuçlandırılması ve bu konuya ilişkin diğer işleri yürütür.

Madde 18- Sınav kurulu, sınav sonuçlarını sınavın sonuçlandığı tarihten itibaren en geç on beş gün içerisinde ilan eder ve ilgililere yazılı olarak bildirir.

Sınav Sonuçlarına İtiraz

Madde 19- Sınava katılanlar, sınav sonuçlarına kendilerine tebliğinden itibaren yazılı olarak 10 gün içinde itiraz edebilirler. Bu itirazlar 10 gün içinde sınav kurulunda bir kez daha incelenir ve karara bağlanır. Neticede verilecek karar kesindir.

Sınavların Yürütülmesi

Madde 20- Sınava giriş belgesi olmayanlar sınava alınmazlar. Sınavlar duyurulan gün ve saatte başlar.

Madde 21- Sınavlarda kopya çekenler, kopya verenler veya bunlara teşebbüs edenler, sınav kağıtlarına belirtici işaret koyanlar sınav salonundan çıkarılır ve düzenlenecek tutanakla sınav kağıtları geçersiz sayılır. Ayrıca hakkında disiplin işlemi yapılır.

Madde 22- Yazılı sınavı kazananlar başarı sırasına göre; öncelikle bağlı bulundukları birimlerde bulunan boş kadrolara 3 ay içinde atanırlar. Görevde Yükselme Sınavı sonunda alınan puanların eşit olması halinde atama yapılacak personel, Ek-1 Değerlendirme Formdaki puanlama esas alınarak tespit edilir

Madde 23- Sınava giriş belgesi verilmek suretiyle sınava alınan ve yapılan sınavlar sonucunda kazananlardan; iş talep formunda gerçeğe aykırı beyanda bulunduğu tespit edilenlerin sınavları geçersiz sayılarak atamaları yapılmaz. Atamaları yapılmış olsa dahi iptal edilir. Bunlar hiçbir hak talebinde bulunamazlar.

Madde 24- İlk kez, naklen, yeniden veya unvan değiştirmek ya da yükselmek suretiyle atama işlemi yapılanlar; 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 62 nci maddesine göre göreve başlarlar.

Ancak, bu Yönetmelikte yer alan kadro/pozisyonlara sınav sonucu atananlar, atandıkları yerde göreve başladıkları tarihten itibaren en az iki yıl süreyle çalışmak zorunda olup, başka bir birime nakil işlemleri yapılamaz.

Atandıkları halde göreve başlamayanlar için, atandıkları unvan kazanılmış hak teşkil etmez.

Madde 25- Atananların sınavla ilgili belgeleri özlük dosyalarında, diğer belgeler ise müteakip sınava kadar Personel biriminde saklanır.

Madde 26- Bu Yönetmelik kapsamındaki unvanları, ilgili mevzuatları uyarınca kazananların hakları saklıdır.

Görev Grupları Arasında Geçişler

Madde 27- Görev grupları arasındaki geçişler aşağıdaki esaslar çerçevesinde yapılır.

e) Bu Yönetmelik kapsamında bulunan üst görevlerdeki personelin kendi istekleri ile alt görevlere nakli halinde bu Yönetmelik hükümleri uygulanmaz.

Madde 28- Bu Yönetmelikte hüküm bulunmayan hallerde; 15/3/1999 tarihli ve 99/12647 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla yürürlüğe giren Devlet Memurlarının Görevde Yükselme Esaslarına Dair Genel Yönetmelik hükümleri ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ve bu konudaki ilgili mevzuat hükümleri uygulanır.

Özelleştirme Kapsamındaki Kuruluşlardan Atama

Madde 29- 24/11/1994 tarihli ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamalarının Düzenlenmesine ve Bazı Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 22 nci maddesi uyarınca Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketi ve Bağlı İşletme Müdürlüklerine yapılacak ilk atamalarda bu Yönetmelik hükümleri uygulanmaz.

Madde 30- Diğer kamu kurum ve kuruluşlarında görevli personelden naklen atama talebinde bulunanların aynı veya daha alt görevlere naklen geçişleri mümkündür. Ancak, görevde yükselme eğitimi ve görevde yükselme sınavına tabi olmayan kadro unvanlarına, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununda belirtilen hükümlere göre atama yapılır.

Madde 31- Genel Müdürlük Merkez ve Bağlı İşletme Müdürlüğünde münhal kadro ve pozisyonlara yapılacak açıktan atamalarda 18/3/2002 tarihli ve 2002/3975 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla yürürlüğe konulan Kamu Görevlerine İlk Defa Atanacaklar İçin Yapılacak Sınavlar Hakkında Genel Yönetmelik hükümleri uyarınca Öğrenci Seçme ve Yerleştirme Merkezince yapılacak sınavda başarılı olanlar arasından söz konusu Yönetmelikte belirtilen usul ve esaslar çerçevesinde işlem yapılır.

Ancak, başka kurum ve kuruluşlarda çalışan veya herhangi bir şekilde görevden ayrılanların, gerekli koşulları taşımaları, boş kadro ve pozisyon bulunması, ihtiyaç ve hizmet gerekleri doğrultusunda bu Yönetmelikteki disiplin ve sicil şartları dikkate alınmak suretiyle aynı görevlere veya bu görevin bulunduğu alt görev grubundaki eş değer görevlere ya da unvanlı daha alt görevlere ataması yapılabilir.

Madde 32- Bu Yönetmelik kapsamında sayılan görevlerde Genel Müdürlük Oluru ile vekalet veya görevlendirme şeklinde geçirilen süreler, üst görev için gerekli bekleme süresinden sayılmaz.

Madde 33- Genel Müdürlük gerekli şartları taşıyan ve atama yapılacak görevi yapabilecek durumda bulunan özürlülerin eğitimleri ile sınavların özür durumlarına uygun olarak yapılabilmesi için gerekli tedbirleri alır.

Geçici Madde 1- Bu Yönetmeliğin yayımı tarihinde görevde bulunanlardan iki yıllık yükseköğrenim görenler diğer koşullara sahip oldukları takdirde bu yönetmeliğin uygulanması bakımından 4 yıllık yükseköğrenim görmüş kabul edilirler

Geçici Madde 2- Bu Yönetmeliğin yayımı tarihinde halen Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketinde görevli personel hakkında unvanlar itibariyle belirlenmiş öğrenim düzeylerinin bir alt öğrenim düzeyi uygulanabilir.

Madde 34- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Madde 35- Bu Yönetmelik hükümlerini Yeniköy Elektrik Üretim ve Ticaret Anonim Şirketi Genel Müdürü yürütür.

Toplu Konut İdaresi Başkanlığından:

Madde 1— Bu Yönetmeliğin amacı, Toplu Konut İdaresi Başkanlığınca tespit edilen yerleşim yerlerinde düzenli ve kontrollü kentleşmeyi sağlamak üzere; konut yapımına uygun arazi ve arsaların seçimi ve temini, arsa geliştirmeyi kolaylaştıracak ve hızlandıracak yöntemlerin belirlenmesi, doğal ve çevresel değerlerin korunarak sürdürülebilir bir kentsel gelişmenin sağlanması ve arsa arzını artırarak fiyatların düşürülmesi için altyapılı arsa üretimi ve üretilen altyapılı arsaların tahsis yoluyla satışına ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

Madde 2 — Bu Yönetmelik, Toplu Konut İdaresi Başkanlığının altyapılı arsa sunumu amacıyla arazi ve arsa temini, altyapılı arsa üretimi ile altyapılı arsaların tahsis yoluyla satışına ilişkin iş ve işlemleri kapsar.

Madde 3 — Bu Yönetmelik, 2985 sayılı Toplu Konut Kanunu, 1164 sayılı Arsa Ofisi Kanunu ile 18/03/2002 tarihli ve 2002/3888 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Toplu Konut İdaresi Kaynaklarının Kullanım Şekline İlişkin Yönetmeliğin 24 üncü maddesi hükümlerine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4 — Bu Yönetmelikte adı geçen;

Müşteri Finansmanına Dayalı Yapım Modeli: Müşteriden alınan peşinat ve aylık nakit akış programına göre inşaat programı ve yüklenici hakediş ödemelerinin ödenmesi gerçeğine göre hazırlanan bir finansman modelini; ayrıca konut alanında yapılması düşünülen sosyal donatıların maliyetleri yine konut alıcıları tarafından karşılanacak olan maliyetler içinde düşünülecek ve bu nedenlede finans modelinin hazırlanmasında göz önünde bulundurulacağını,

Sosyal Donatı: Tahsis yapılan arsaların yer aldığı Toplu Konut Bölgesi içinde yaşayan nüfusun sosyal hayatının devamını sağlamak için, onaylı imar planı ve kararları doğrultusunda gerekli olan; okul, sağlık ve spor tesisleri, kütüphane, kreş, sinema, tiyatro, konferans salonu, karakol, postahane, ibadethane, ticaret ve hizmet tesisleri ve benzeri sosyal tesisler ile çocuk parkları, rekreasyon alanları, kent mobilyaları, benzeri çevre düzenlemesi işlerinin bütününü,

Altyapılı Arsa Üretimi ve Tahsis Komisyonu

Altyapılı Arsa Üretimi ve Tahsis Komisyonu

Madde 5 — Altyapılı Arsa Üretimi ve Tahsis Komisyonu,biri Başkan olmak üzere diğerlerinin uygulama konusu işin uzmanları olması kaydıyla ilgili Başkan Yardımcısının teklifi ve İta Amirinin onayı ile en az 5 kişiden oluşur.

Ön Yapılabilirlik Raporlarının Hazırlanması ve Arazi - Arsa Seçimi

Madde 6 — Öncelikli arsa üretimi yapılacak yerleşme yerleri ve bu alanlarda yapılacak üretimin takvimi İdare tarafından tespit edilir. İdarece belirlenen öncelikli yerleşmelerde arsa üretilecek arazilerin tespiti, bu arazilerin Ön Yapılabilirlik Raporlarının hazırlanması ve Altyapılı Arsa olarak geliştirilmesi ile ilgili hizmetler İdare tarafından yapılır veya yaptırılır.

İdare tarafından belirlenmiş Öncelikli Yerleşmeler Listesine göre, İdarenin elinde bulunan arsa ve arazi envanteri taranarak ve gerektiğinde yerinde ve ilgili kaynaklarda araştırma yapılarak, yerleşme yerleri içinde ve yakın çevresinde yer alan, öncelikle tescil harici araziler ile Hazine ve kamu kurum ve kuruluşları mülkiyetinde bulunan yerler olmak üzere, Altyapılı Arsa üretimine uygun araziler tesbit edilir.

Değerlendirmeye tabi tutulan Altyapılı Arsa uygulaması yapılacak alanın, büyükşehir belediyesi sınırları içinde yer alıyor ise en az 1000, diğer belediye sınırları içinde ise en az 400 konutun sığacağı büyüklükte olması zorunludur. Alan, belediye ve mücavir alan sınırları dışında ise ve imar planları bulunmuyorsa 20 hektardan küçük olamaz. Alanın planlama sınırları ve belediye veya mücavir alan sınırları içine alınıp alınamayacağı konusu araştırılır ve hangi idari sınırlar içinde yer aldığı belirlenir. Uygulama yapılacak yerdeki konut açığı, göç, nüfus hareketi, topografik yapı, mülkiyet dokusu ve benzeri sebeplerle yukarıda belirtilen büyüklüklerin altına inilmesine Altyapılı Arsa Üretimi ve Tahsis Komisyonu karar verir.

Arsa ve arazilere ilişkin bilgi ve değerlendirmeleri içeren Ön Yapılabilirlik Raporları, sektörel plan hedefleri de göz önüne alınarak arsa üretim alanlarının sınırları belirlenmek üzere, İta Amirinin onayına sunulur. Arsa üretim alanlarının sınırlarının İdarece belirlenmesinden sonra arsa ve arazi temini ile ilgili çalışmalar İdarece başlatılır.

Madde 7 — İdare;

a) Öncelikle Hazineden; tescilli araziler ile, tescil dışı alanların kadastrosu yapılarak Hazine adına tescilinden sonra devir, satın alma veya trampa,

Altyapılı Arsa Üretimi İçin Yerine Getirilmesi Gereken Hizmetler

Madde 8 — İdare, Altyapılı Arsa olarak geliştirmek üzere elde ettiği arazi ve arsalar için gerekli olan;

d) Çevresel Etki Değerlendirme raporu hazırlanması,

Altyapılı Arsa Değerinin Belirlenmesi ve Tahsis Kararının Alınması

Madde 9 — İdare tarafından Altyapılı Arsa olarak geliştirilmiş alanlardan tahsis kapsamına alınacak olanların belirlenmesi amacıyla bu arsaların "Güncelleştirilmiş Maliyet Bedelleri" ve "Piyasa Bedelleri" tespit edilir.

Altyapılı Arsanın güncelleştirilmiş maliyet bedeli; arazi veya arsa için yapılmış İdarenin kayıtlarında görünen tüm harcamalar, İdarece yapılması taahhüt edilen genel altyapı ile ilgili harcamalar ve KDV hariç her türlü vergi, resim harç ve diğer tüm harcamalar toplamının sarf yılı ve ayları itibariyle, Toptan Eşya Fiyat Endeksi (TEFE) oranıyla güncelleştirilmesi suretiyle bulunacak miktara %5 genel gider payı eklenmek suretiyle hesaplanır. Güncelleştirilmiş birim m2 maliyeti ise hesaplanan bu bedelin, Altyapılı Arsanın toplam m2’sine bölünmesi suretiyle bulunur.

Altyapılı Arsaların tahsis yoluyla satış kapsamına alınıp alınamayacağı hususu, imar planındaki özellikleri ve diğer hususlar da dikkate alınarak, Piyasa Bedelleri ve Güncelleştirilmiş Maliyet Bedelleri karşılaştırılmak suretiyle Altyapılı Arsa Üretimi ve Tahsis Komisyonu tarafından belirlenir. Arsa Ofisi Genel Müdürlüğü aracılığı ile elde edilecek arazi veya arsaların tahsisinde ekspertiz kuruluşu tarafından belirlenen Piyasa Bedelleri dikkate alınmaksızın Güncelleştirilmiş Maliyet Bedelleri esas alınır.

Arazi veya Altyapılı Arsa üzerinde, önceden ilan edilen veya yarışma sonucunda tesbit edilen plan ve projeye uygun olarak uygulama yapılacak olması ve en geç 4 (dört) yıl içinde uygulamanın tamamlanabileceği konusunda İdarece kabul edilebilecek bir fizibilite raporunun sunulması halinde, Arazi veya Altyapılı Arsa bedeli, arsanın tahsis ve teslim işleminin yapılmasından itibaren 5 yılı ödemesiz dönem olmak üzere en fazla 10 yıl içinde aylık taksitler halinde tahsil edilir. Ancak ödemesiz dönem içerisinde Arazi ve Altyapılı Arsa bedeli her yılın Ocak ve Temmuz aylarında Taksit Artış Oranında güncelleştirilir. Ödemesiz dönem sonunda güncelleştirilen bedel kalan ödeme süresine bölünerek taksit miktarı belirlenir. Borç bakiyesi her yılın Ocak ve Temmuz aylarında, Taksit Artış Oranında artırılır, borç bakiyesinin kalan borç ödeme süresine bölünmesi suretiyle yeni taksit miktarı belirlenir.

Tahsis Yoluyla Altyapılı Arsa Satışı

Madde 10 — İdare, Altyapılı Arsalarını yürürlükteki ihale mevzuatı hükümleri çerçevesinde doğrudan satabileceği gibi, bu Yönetmelik hükümlerine göre;

Altyapılı Arsa Tahsis Şartları

Madde 11 — Altyapılı Arsa tahsisinde, talep edenlerden, herhangi bir yerleşim yerinde bağımsız konutu veya müstakil arsası olmayanlara öncelik verilir.

c) Tahsisi talep edilen Altyapılı Arsa üzerine yapılabilecek konut sayısı kadar ortağı veya üyesi olması,

İlan ve Başvuru

Madde 12 — İdare, tahsis yoluyla satışa hazır hale gelen Altyapılı Arsaların tapu bilgilerini, mevcut durumunu, Altyapılı Arsa tahsis bedelini ve istenilirse tahsis teminatını, tahsis şartlarını, başvuruda istenecek belgeleri ve gerekli gördüğü diğer hususları belirterek, Resmi Gazete’de ve Türkiye baskısı yapan en az bir günlük gazetede ilan eder.

Tahsis yoluyla Altyapılı Arsa satışında; Kooperatifler, Kooperatif Birlikleri, Kooperatifler Merkez Birlikleri, Belediyeler, Sosyal Yardımlaşma Kurumları ve fertlere öncelik verilir. Anılan Alıcılardan talep gelmemesi halinde sözkonusu arsaların Yapımcılara tahsis yoluyla satışı gerçekleştirilir. Aynı Altyapılı Arsa için birden fazla Yapımcının talepte bulunması halinde, bu arsaların tahsis yoluyla satışı için açık artırma yapılır.

Tahsis Teminatı

Madde 13 — Altyapılı Arsa tahsisi için yapılan başvurularda, tahsis bedelinin %5’i oranında; nakit veya banka teminat mektubu veya Devlet tahvili veya Hazine bonosu tahsis teminatı olarak alınır. Peşinatın yatırılıp sözleşmenin imzalanmasını takiben tahsis teminatları iade edilir. Tahsis Yoluyla Altyapılı Arsa Satınalma Talep ve Yüklenim Belgesinde belirtilen süre içinde peşinatın yatırılarak sözleşmenin imzalanmaması durumunda ise tahsis teminatı İdareye irad kaydedilir.

Ödeme Şartları

Madde 14 — Altyapılı Arsanın bedeli, bu Yönetmeliğin 9 uncu maddesine göre belirlenen bedeldir.Altyapılı arsalar oluşacak talebe göre İdarece peşin veya taksitli olarak tahsis edilebilir. Peşin bedelle yapılan tahsislerde, Tahsis Yoluyla Altyapılı Arsa Satış Sözleşmesinin imzalamasından önce idarece belirlenen tahsis bedelinin tamamı yatırılır. Tahsis bedelinin vadeli olması halinde; Tahsis Yoluyla Altyapılı Arsa Satış Sözleşmesi, idarece belirlenen peşinat yatırıldıktan sonra imzalanır. Taksit ödemeleri Tahsis Yoluyla Altyapılı Arsa Satış Sözleşmesinin imzalanma tarihini takip eden aydan itibaren başlar, peşinat sonrası borç bakiyesi her yılın Ocak ve Temmuz aylarında, Taksit Artış Oranında artırılır, borç bakiyesinin kalan borç ödeme süresine bölünmesi suretiyle yeni taksit miktarı belirlenir.

Tahsis bedeline isabet eden KDV peşin olarak, dönem artışlarına isabet eden KDV ise, dönemin ilk taksidi ile birlikte tahsil edilir.

Madde 15 — İdarece verilecek ilanda belirtilen süre içinde tek istekli çıkması halinde bu Alıcı arsa tahsisine hak kazanır. Birden çok istekli çıkması halinde, noter huzurunda Yapımcılar hariç diğer istekliler arasında yapılacak kura çekimi ile öncelik sıralaması belirlenir ve ilk sırada yer alan Alıcı, arsa tahsisine hak kazanır.

Madde 16 — Hak Sahipleri, Genel Teknik Altyapısı tamamlanarak tahsis edilen arsalarda, Altyapılı Arsanın teslim tarihinden itibaren, en geç 6 yıl içinde, konutlar ile tahsis yapılan alanda yer alan, onaylı imar plan kararları doğrultusunda gerekli sosyal donatı yapılarının (eğitim, sağlık, karakol, PTT ve buna benzer tesisleri) inşaatlarını tamamlayarak yapı kullanma izinlerini almakla yükümlüdürler. Bu süre içinde inşaatların tamamlanmaması halinde, bir defaya mahsus olmak üzere, Hak Sahiplerinin talep etmesi ve İdare’nin uygun görmesi şartıyla bu süre en fazla 2 yıl uzatılabilir.

Madde 17 — İdare, mülkiyetinde veya tasarrufunda bulunan Altyapılı Arsaların mülkiyetini bu Yönetmelik uyarınca tahsis ettiği kişi ve kuruluşların Tahsis Yoluyla Altyapılı Arsa Satış Sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini verilen süreler içinde yerine getirmelerini ve taşınmazdan tahsis amaçlarına uygun yararlanmalarını sağlamak için, gerekli gördüğü takdirde, taşınmaz üzerinde Türk Medeni Kanununda gösterilen hakları birlikte veya ayrı ayrı tesis ederek, Hak Sahiplerine devreder.

Madde 18 — Hak Sahipleri, tahsis yoluyla satın aldıkları Altyapılı Arsaları, Tahsis Yoluyla Altyapılı Arsa Satış Sözleşmesinin imza tarihinden itibaren 3 yıl içinde, 3 üncü şahıs ve kuruluşlara devir ve temlik edemezler. Hak Sahibi, devir yasağını kapsayan bu süre içerisinde taşınmazı İdareye iade edebilir. Bu takdirde İdare, Hak Sahibinin o tarihe kadar yapmış olduğu ödemeleri faizsiz olarak iade eder.

Tahsis Yoluyla Altyapılı Arsa Satış Sözleşmesine Aykırılık Halleri

Madde 19 — Altyapılı Arsa tahsis edilmiş Hak Sahiplerinin;

hallerinde, tahsis edilen Altyapılı Arsanın bu Yönetmeliğin 9 uncu maddesi uyarınca ekspertiz kuruluşu aracılığı ile tespit edilmiş piyasa değerine, tespit tarihinden tahsil tarihine kadar, T.C. Merkez Bankasının kısa vadeli avans kredilerine uyguladığı reeskont faiz oranlarının artan oranlarda uygulanması suretiyle hesaplanacak faizli miktara diğer masraflar eklenmek suretiyle bulunacak toplam miktar, Alıcıdan def’aten tahsil edilir. Bu miktar, Alıcı tarafından derhal ve def’aten ödenmediği takdirde, İdarece yasal yollardan tahsil edilir.

Yürürlükten Kaldırma

Madde 20 — 13/06/2002 tarihli ve 24784 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan "Altyapılı Arsa Üretimi ve Bu Arsaların Tahsis Yoluyla Satışına İlişkin Uygulamaların Usul ve Esaslarına Dair Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.

Madde 21 — Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Madde 22 — Bu Yönetmelik hükümlerini Toplu Konut İdaresi Başkanı yürütür.

MADDE 1 — 4/12/2002 tarihli ve 24956 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Tütün Üretimi, Üretici Tütünlerinin Pazarlanması, İç ve Dış Ticareti, Denetimi ve Tütün Eksperliği ile İlgili Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin, 4 üncü maddesindeki "Tam mahsul" tanımından sonra gelmek üzere aşağıdaki tanımlar ilave edilmiştir.

MADDE 2 — Aynı Yönetmeliğin 20 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiş ve üçüncü fıkrasının sonuna aşağıdaki cümle eklenmiştir.

MADDE 3 — Aynı Yönetmeliğin 30/12/2003 tarihli ve 25332 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yönetmelikle değişik 21 inci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

Madde 21 — Tütün işleme tesisi kurma izni alarak projesini gerçekleştiren ve diğer yasal izinlerini tamamlayarak işletmesini üretime hazır hale getiren firmalar, ilgili sanayi odasından alınan kapasite raporunu da ekleyerek üretime hazır olduklarını Kuruma yazılı olarak bildirirler. Kurum tarafından teknik bir ekip görevlendirilerek, tesisin kuruluş izninde aranan şartları taşıyıp taşımadığı hususu yerinde incelenerek rapora bağlanır. Bu rapor, Kuruma sunulmasından itibaren onbeş gün içerisinde değerlendirilerek uygun bulunanlara bu Yönetmeliğe ekli (EK: 5) Tütün İşleme Tesisi Üretim İzin Belgesi verilir. Tütün İşleme Tesisi Üretim İzin Belgesi için Kurum tarafından verilen hizmetlerin finansmanını sağlamak amacıyla otuzbir milyar sekizyüz milyon Türk Lirası hizmet bedeli alınır. Bu bedel her yıl bir önceki yıla ilişkin olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu uyarınca belirlenen yeniden değerleme oranını geçmemek üzere, Kurul tarafından yeniden belirlenerek Resmî Gazete'de yayımlanır."

MADDE 4 — Aynı Yönetmeliğin 26 ncı maddesinin sonuna aşağıdaki fıkralar ilave edilmiştir.

"Tütün Ticareti Yetki Belgesine sahip alıcılar menşe, grad ve işleme partisi bazında, içim ekspertizi, numune, fiziksel ve kimyasal analizler için; tütün ve tütün mamulleri ile ilgili fiziksel ve kimyasal analiz yapan laboratuvarlar ise menşe, grad, deneme harmanı ve piyasaya arz edilen tütün mamulleri harmanından marka bazında olmak üzere 500 gram kıyılmış, öğütülmüş, parçalanmış, ezilmiş tütün mamulü bulundurabilirler. Tütün işleme tesisi ve analiz laboratuvarlarında, laboratuvar tipi minyatür kıyım, öğütme, parçalama ve ezme makinesinden başka, bu işlemlere yönelik makine bulundurulamaz.

MADDE 5 — Aynı Yönetmeliğe ekteki (Ek-4) ve (Ek-5) eklenmiştir.

MADDE 6 — Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 7 — Bu Yönetmelik hükümlerini Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkollü İçkiler Piyasası Düzenleme Kurumu Başkanı yürütür.

Sayfa Başı

Anayasa Mahkemesi Kararı

İPTAL DAVASINI AÇAN : Anamuhalefet (Cumhuriyet Halk) Partisi TBMM Grubu adına Grup Başkanvekilleri Prof. Dr. Oğuz OYAN ve Mustafa ÖZYÜREK

İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN MAHKEME : Ankara 6. Vergi Mahkemesi

DAVALARIN KONUSU : 3.4.2003 günlü ve 4837 sayılı “Ekonomik İstikrarı Sağlamak İçin Ek Vergiler Alınması Hakkında Kanun”un 1. ve 2. maddelerinin, Anayasa’nın 2., 10., 11. ve 73. maddelerine aykırılığı savıyla iptali ve yürürlüğünün durdurulması istemidir.

Anayasa’nın “Vergi Ödevi” başlıklı 73 üncü maddesinin birinci fıkrasında, kamu giderlerini karşılamak üzere verginin mali güce göre alınması ve genelliği, ikinci fıkrasında, vergi yükünün adaletli ve dengeli bir biçimde dağılımı öngörülmüştür.

Vergide genellik ilkesi, ayırım gözetilmeksizin herkesin vergi ödemesidir. Maddede yer alan mali güce göre vergilendirme, verginin, yükümlülerin ekonomik ve kişisel durumlarına göre alınması anlamına gelmektedir. Mali gücün başlıca göstergeleri, gelir, servet ve harcamadır. Bu üç unsurun da vergilendirilmesinde vergi adaletinin gerçekleştirilebilmesi için, yükümlülerin ödeme güçlerinin gözetilmesi zorunludur. Mali güce göre vergilendirme ilkesi, ödeme gücü fazla olanın az olana oranla daha fazla vergi ödemesi gereğini belirtir. Bu ilke aynı zamanda vergide eşitlik ilkesinin uygulama aracıdır. Vergide eşitlik ilkesi, ödeme gücü aynı olanların aynı vergiyi ödemeleridir. Mali güce göre vergilendirme ve vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı ilkesi, yükümlülerin ödeme güçleri gözetilerek farklı vergileme rejimine tabi tutulmalarını zorunlu kılmaktadır. Gelir üzerinden alınan vergilerde artan oranlı vergileme, en az geçim indirimi, ücret gelirlerinin sermaye gelirlerinden farklı vergilendirilmesi, servet vergilerinde lüks kabul edilen servet unsurlarının, temel ihtiyacı karşılayan servet unsurlarından daha yüksek oranda vergilendirilmesi, harcama vergilerinde lüks tüketime konu olan mal ve hizmetler ile zorunlu tüketime konu olan mal ve hizmetlerin farklı oranlarda vergilendirilmesi, çeşitli istisna durumları ve muafiyet uygulamaları, vergi yükünün adalete uygun dağılımı ile mali güce göre vergilendirmenin araçlarıdır.

Bu gerek ortada dururken, ek gelir kaynağı yaratmak amacıyla, 4837 sayılı Kanunla vergi mükelleflerinden yalnız emlak vergisi ve motorlu taşıt vergisi mükelleflerine ek vergi yükü getirilmesi, genellik ve dengeli dağılım ilkelerine aykırı düştüğü gibi; mükellefler arasında vergi yükünün dağılımı bakımından ayrıcalıklar yaratarak Anayasa’nın 10 uncu maddesinde ifadesini bulan kanun önünde eşitlik ilkesiyle de çelişmiştir.

03.04.2003 tarih ve 4837 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle, daha önceden belirlenmiş hukuk kurallarına göre tarh ve tahakkuk İşlemleri tamamlanmış motorlu taşıtlar vergilerini ödemiş veya ödemeye hazırlanan mükelleflerden 2003 yılı için ek bir motorlu taşıtlar vergisi alınması, verginin öngörülebilirliğini, vergilendirmenin belirliliği ilkesini ve dolayısı ile hukukî güvenliği açıkça ihlal ettiği için Anayasa’nın 2. maddesinde ifadesini bulan hukuk devleti ilkesine aykırıdır.

Aktifinde herhangi bir üretim veya iş aracı olan gelir vergisi mükellefinden ek vergi alınmazken, aktifinde ticari araç bulunan ve hatta tek geçim kaynağı basit bir nakliye aracı olan vergi mükellefinden ek vergi alınmasına yönelinmiştir.

Bu durum emlak ve motorlu taşıtlar vergisi mükellefleri ile diğer vergi mükellefleri arasında, vergi yükünün dağılımı bakımından mali güce göre kurulması gereken eşitliği, motorlu taşıtlar ve emlak vergisi mükellefleri aleyhine bozmuş; aynı zamanda Anayasa’nın 10 uncu maddesinde yer alan kanun önünde eşitlik ilkesine de aykırı bir görünüm yaratmıştır.

2. madde ile getirilen ek vergilemede, vergi adaleti ve vergi yükünün dengeli dağılımı hususları ve mükelleflerin ödeme güçleri dikkate alınmamıştır.

Söz konusu 2. madde ile getirilen düzenlemede mükelleflerin ödeme güçleri göz önünde tutularak, bir takım istisna ve muafiyetlere de yer verilmemiştir.

03.04.2003 tarih ve 4837 sayılı Kanun’un açıkça Anayasa’nın 2., 10. ve 73. maddelerine aykırı olan 1 ve 2 nci maddelerinin uygulanması, ileride giderilmesi güç hatta olanaksız bir takım hukuki durum ve zararlara neden olabilecektir. Bu durum ve zararların oluşmasını engelleyebilmek için iptal davası sonuçlanıncaya kadar, söz konusu 1. ve 2. maddelerini yürürlüklerinin durdurulması gerekmektedir.

1- “MADDE 1.- 18.2.1963 tarihli ve 197 sayılı Motorlu Taşıtlar Vergisi Kanununun 5 ve 6 ncı maddelerinde yer alan (I), (II), (III) ve (IV) sayılı tarifelere göre vergiye tâbi olan ve bu Kanunun yayımlandığı tarihte ilgili sicilde kayıtlı bulunan taşıtlar, bir defaya mahsus olmak üzere 2003 yılı için tahakkuk ettirilen motorlu taşıtlar vergisi tutarı kadar, ek motorlu taşıtlar vergisine tâbidir.

Kanunun yayımı tarihinde 2003 yılı için adına motorlu taşıtlar vergisi tahakkuk etmiş olan gerçek ve tüzel kişilerden, bu taşıtlar dolayısıyla 2003 yılı için tahakkuk eden motorlu taşıtlar vergisi kadar ek motorlu taşıtlar vergisi alınır. Verginin birinci taksiti, bu Kanunun yayımını izleyen ayın sonuna kadar, ikinci taksiti ise 2003 yılının Ekim ayı sonuna kadar eşit taksitler halinde taşıtın kayıtlı olduğu yerin vergi dairesine ödenir.

2- “MADDE 2.- 29.7.1970 tarihli ve 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanununun 1 ve 12 nci maddelerinde yazılı bina, arsa ve arazilerin 2003 yılı vergi matrahları üzerinden bir defaya mahsus olmak üzere ek emlak vergisi alınır.

Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü’nün 8. maddesi gereğince, yapılan ilk inceleme toplantılarında, dosyalarda eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine karar verilmiştir.

Ülkemizde son yıllarda dolaylı vergilerin yükü giderek artan bir seyir izlemiştir. 2003 yılında olduğu gibi orta vadede malî disiplini sağlamak ve kamu borç stokunun azalan seviyelerde sürdürülmesini temin etmek için, ek motorlu taşıtlar ve ek emlak vergisi uygulaması ile vergi yükünde dolaylı vergiler lehine olan trendin değiştirilmesine yönelik olarak bir düzenleme yapılmış olmaktadır. Böylece dolaylı-dolaysız vergi yükündeki olumsuzluğun iyileştirilmesine katkı sağlanması amaçlanmaktadır.”

Vergide genellik ilkesi, herhangi bir ayırım yapılmaksızın malî gücü olan herkesin vergi yüküne katılmasını ve vergi ödemesini ifade eder. Malî güce göre vergilendirme, verginin, yükümlülerin ekonomik ve kişisel durumlarına göre alınmasıdır. Bu ilke, aynı zamanda vergide eşitlik ilkesinin uygulama aracı olup, malî gücü fazla olanın malî gücü az olana göre daha fazla vergi ödemesini gerektirir. Vergide eşitlik ilkesi ise malî gücü aynı olanlardan aynı, farklı olanlardan ise farklı oranda vergi alınması esasına dayanır. Diğer bir anlatımla, yükümlülerin genel vergi yüküne kendi ödeme güçlerine göre katılmalarıdır.

Yasa’nın iptali istenen 1. maddesiyle 2003 yılı içinde alınan motorlu taşıtlar vergisi aynı yıl içinde aynı miktarda ek vergi adı altında ikinci kez alınmaktadır. Oysa, 197 sayılı Yasa gereğince 2003 yılı için motorlu taşıtlar vergisinin Vergi Usul Kanunu’na göre yeniden değerleme oranı uygulanmak suretiyle zaten güncelleştirilerek alınmaktadır. Güncelleştirilen yeni miktar üzerinden 2003 yılında ikinci kez ek vergi tahakkuk ve tahsil edilmek suretiyle vergi yükü araç sahipleri aleyhine ağırlaştırılmakta, gelir ve kurumlar vergisi yükümlüleri gibi diğer vergi mükelleflerine de yansıtılmamaktadır. Bu durum, vergi yükünün dengeli, adil, ölçülü ve eşit dağılımını engelleyerek Anayasa’nın 73. maddesinde öngörülen vergilendirme ilkelerine aykırılık oluşturmaktadır.

Açıklanan nedenlerle, Yasa’nın 1. maddesi Anayasa’nın 2. ve 73. maddelerine aykırıdır. İptali gerekir.

Vergide genellik ilkesi yukarıda da belirtildiği gibi herhangi bir ayırım yapılmaksızın malî gücü olan herkesin vergi yüküne katılmasını ve vergi ödemesi anlamını içerir. Malî güce göre vergilendirme, verginin, yükümlülerin ekonomik ve kişisel durumlarına göre alınmasıdır. Bu ilke, aynı zamanda vergide eşitlik ilkesinin uygulama aracı olup, malî gücü fazla olanın malî gücü az olana göre daha fazla vergi ödemesini gerektirir. Vergide eşitlik ilkesi ise malî gücü aynı olanlardan aynı, farklı olanlardan ise farklı oranda vergi alınması esasına dayanır. Diğer bir anlatımla, yükümlülerin genel vergi yüküne kendi ödeme güçlerine göre katılmalarıdır.

Emlak vergisinin bir servet vergisi olması nedeniyle bu tür vergilerde ödeme gücüne ulaşabilmesi için mükellefin kişisel ve sosyal durumu ile sahibi olduğu emlakın konumu, değeri ve bazı amaçlar için öngörülen teşvik edici etkenlerin gözetileceği kuşkusuzdur. 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu’ndaki muaflık ve istisnaların ek vergiler yönünden de geçerli olduğu iptali istenen maddenin ikinci fıkrasında belirtilmiştir.

İptal isteminin reddi gerekir.

A- 1. maddesinin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve İPTALİNE, Mustafa BUMİN, Samia AKBULUT, Sacit ADALI ile Aysel PEKİNER’in karşıoyları ve OYÇOKLUĞUYLA,

B- 2. maddesinin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve iptal isteminin REDDİNE, Ali HÜNER, Fulya KANTARCIOĞLU, Ertuğrul ERSOY, Ahmet AKYALÇIN ile Mehmet ERTEN’in karşıoyları ve OYÇOKLUĞUYLA,

C- 1. maddesinin iptali nedeniyle uygulanma olanağı kalmayan 3. maddesinde yer alan “ 1 ve”, “197 sayılı Motorlu Taşıtlar Vergisi Kanunu ile” ibarelerinin de 2949 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 29. maddesinin ikinci fıkrası gereğince İPTALİNE, OYBİRLİĞİYLE,

4837 sayılı Ekonomik İstikrarı Sağlamak İçin Ek Vergiler Alınması Hakkında Kanun’un 1. maddesiyle, 197 sayılı Motorlu Taşıtlar Vergisi Kanunu’nun 5. ve 6. maddelerinde yer alan tarifelere göre vergiye tabi olan taşıtlardan, 2003 yılında bir defaya mahsus olmak üzere ek motorlu taşıtlar vergisi alınması öngörülmüştür.

Gerek Federal Almanya Anayasa Mahkemesi ve gerekse Türk Anayasa Mahkemesi kararlarına göre, bir yasa kuralının eski yasa döneminde tamamlanmış ve hukuki sonuçlarını doğurmuş hukuki durum, ilişki ve olaylara uygulanması halinde gerçek anlamda geriye yürümeden söz edilebilir ve ancak bu durumda kazanılmış haklar ihlâl edilebilir. Uyuşmazlık konusu kural vergilendirme dönemi bitmeden yürürlüğe girdiğinden, kazanılmış hakların ihlâlinden ve Anayasa’nın 2. maddesinde öngörülen hukuk devletine aykırılıktan söz edilemez. Kaldı ki başta Federal Almanya Anayasa Mahkemesi olmak üzere kimi ülkeler Anayasa Mahkemeleri kural olarak gerçek geçmişe yürümeyi geçersiz saymakla beraber bu konuda dahi kimi istisnalara yer vermektedirler. Örneğin, kişilerin yasa değişikliği yapılacağı ve bu değişikliğin geriye yürüyeceğini bilmeleri halinde veya geçmişe etkili yürürlüğe girmede kamu yararının bulunması gibi durumlarda iptal kararları vermemektedirler.

4837 sayılı Yasa’nın genel gerekçesinde;

“Ülkemizin ekonomik açıdan daha kuvvetli bir duruma gelmesi ve istikrarlı bir büyüme ortamının temin edilmesi açısından gelir politikası önem taşımaktadır. Ekonominin istikrarlı bir yapıya kavuşturulması ve borç stokunun gayri safi millî hasılaya oranının azaltılması suretiyle sürdürülebilirliğini temin bakımından faiz dışı fazla hedefinin gerçekleşmesi en temel unsuru oluşturmaktadır. Bu nedenle, 2003 yılı bütçe hedeflerinin gerçekleştirilmesi için gelir artırıcı ek tedbirlerin uygulamaya konulması gerekmektedir.

Ülkemizde son yıllarda dolaylı vergilerin yükü giderek artan bir seyir izlemiştir. 2003 yılında olduğu gibi orta vadede malî disiplini sağlamak ve kamu borç stokunun azalan seviyelerde sürdürülmesini temin etmek için, ek motorlu taşıtlar ve ek emlak vergisi uygulaması ile vergi yükünde dolaylı vergiler lehine olan trendin değiştirilmesine yönelik olarak bir düzenleme yapılmış olmaktadır. Böylece dolaylı-dolaysız vergi yönündeki olumsuzluğun iyileştirilmesine katkı sağlanması amaçlanmaktadır” denilmektedir.

4837 sayılı Yasa’nın genel gerekçesinde açıkça belirtildiği gibi, ülkemizin karşılaştığı ekonomik çöküşü düzeltmek ve ekonomiyi istikrarlı bir yapıya kavuşturarak borç stokunun gayrisafi millî hasılaya oranının düşürülmesini sağlamak amacıyla ek motorlu taşıtlar vergisi dahil kimi düzenlemelerin yapılması zarureti hasıl olmuştur.

Açıklanan nedenlerle, 4837 sayılı Yasa’nın 1. maddesinin iptaline ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

3.4.2003 günlü, 4837 sayılı “Ekonomik İstikrarı Sağlamak İçin Ek Vergiler Alınması Hakkında Kanun”un 1. ve 2. maddelerinin iptali istemiyle açılan davalar sonucunda verilen 23.7.2003 günlü, E.2003/48, K.2003/76 sayılı kararın (B) bölümüyle, 4837 sayılı Kanun’un 2. maddesinin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine dair bölümüne aşağıda açıkladığım nedenlerle katılmıyorum.

Anayasa’nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti, eylem ve işlemleri hukuka uygun, insan haklarına saygılı, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasa’ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukukun üstün kurallarıyla kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık olan devlettir. Bu bağlamda, hukuk devletinde yasakoyucu, yasaların yalnız Anayasa’ya değil, evrensel hukuk ilkelerine de uygun olmasını sağlamakla yükümlüdür.

Söz konusu 4837 sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile, emlâk vergisine tabi olan bina, arsa ve arazilerin, 2003 yılı vergi matrahları üzerinden, 1319 sayılı Yasa’da yer alan nispetlere göre belediyelerce hesaplanacak ve bu hesaplanan vergi tahakkuk etmiş sayılacaktır. Böylece, 1319 sayılı Yasa’ya göre, 2003 yılı için gerçekleştirilmiş vergiyi doğuran olay üzerinden emlâk vergisine tabi taşınmazlar için ikinci kez aynı olay nedeniyle ek emlâk vergisi alınması söz konusudur. Kural olarak vergi yasalarının geriye yürütülmemesi gerekmektedir. Ortada zorunlu nedenlere ve kamu yararına dayanılmaksızın getirilen kuralla, geriye yürümeyi kapsar şekilde düzenleme yapılmaktadır. Anayasa Mahkemesi’nin daha evvel verdiği bir kararında, deprem nedeniyle oluşan ekonomik kayıpların giderilmesi ve toplumsal dayanışmanın sağlanması zorunlu neden olarak ve burada kamu yararının mevcut olduğu benimsenmiştir. 4837 sayılı Yasa ile getirilen ek vergiler getirilmesi için hiçbir zorunlu nedenler ve kamu yararı da bulunmamaktadır. Bu nedenle ekonomik istikrarı sağlamak gerekçesini, geriye yürütme açısından da zorunlu neden saymak mümkün değildir.

Genel vergileme ilkesi, ülkedeki herkesin, fark gözetilmeksizin kendi gelir ve mallarından vergi vermek zorunluluğunu gerektirir. Vergide eşitlik ise, bireylerin genel vergi yüküne kendi ödeme güçlerine göre katılmalarını ifade eder.

Mali güce göre vergileme ise, herkesin ekonomik gücü ile orantılı vergi ödemesidir. Kişinin mali gücü arttıkça ödeyeceği vergi yükü de artacaktır. Esasen bu durum, vergide eşitlik ve adalet ilkelerine dayanmakta ve sosyal devlet anlayışının bir uzantısı olarak anlaşılmaktadır.

4837 sayılı Yasa’da malî güce göre vergilendirme ilkesine de uyulmamıştır. Bu konu ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi’nin 6.7.1995 gün, E.1994/80, K.1995/27 sayılı kararında aynen “malî güce göre vergilendirme ise, verginin kişilerin ekonomik ve kişisel durumlarına göre alınmasıdır. Bu ilke, malî gücü fazla olanın, malî gücü az olana oranla daha fazla vergi ödemesi gereğini belirler. Malî gücün tanımı Anayasa’da bulunmamakla birlikte, genellikle ödeme gücü anlamında kullanılmakta, kamu maliyesi yönünden ise gelir, servet ve harcamalar malî gücün göstergeleridir. Verginin malî güce göre alınması aynı zamanda vergide eşitlik ilkesinin uygulama aracıdır... Yasakoyucu, anayasal kurallara uymak koşuluyla, gelir, servet ya da harcamanın vergilendirilmesinde konulara, nitelik veya miktarlara göre kimi değişik ölçütler getirebilir; gelirin unsurlarına ve miktarına göre ayrı yükümlülükler ve oranlar belirleyebilir” denilmektedir. Bu anlatımlar uyarınca iptal konusu kurallar, Anayasa’nın 73. maddesine de aykırı görülmektedir.

İptal konusu 4837 sayılı Yasa ile getirilen kurallar, kapsam bakımından çok dar ve yalnızca motorlu taşıtlar ile emlâk vergisi mükellefleri için ek vergiler getirilmekle vergilemede genellik ve eşitlik ilkelerine, mali güce göre vergi alınması ilkesine aykırı olduğu gibi, 2003 yılı bakımından vergi yasalarına tabi olan vergiyi doğuran olaylara, zorunlu bir neden olmadan yeni bir ek vergi getirilmesiyle de vergide yasallık ilkesine de aykırılık teşkil etmektedir.

Anayasa’nın 73. maddesinde kurala bağlanan vergi adaleti ve diğer ilkeler, sadece şeklî olarak sağlanamaz. Bu ilkelerin belki de ilk gereği, vergisini ödeyen ile ödemeyeni eşit tutmamak ve ödemeyenin üzerine etkili olarak gitmektir. Bu, Devletin vergilendirmede en önemli görevi olmak zorundadır. Bu nedenlerle, vergisini ödeyen kesime sürekli ek vergi çıkarmak ve vergisini zamanında veya hiç ödemeyenlere sık sık vergi affı çıkartmak ve bu tür kişileri nasıl olsa af çıkar düşüncesine sokmak, vergi adaleti ve diğer vergilendirme ilkelerine de uygun düşmemektedir.

3.4.2003 günlü, 4837 sayılı Ekonomik İstikrarı Sağlamak İçin Ek Vergiler Alınması Hakkında Kanun’un Ek Emlâk Vergisine ilişkin dava konusu 2. maddesinde, 29.7.1970 günlü, 1319 sayılı Emlâk Vergisi Yasası’nın 1 ve 12. maddelerinde yazılı bina, arsa ve arazilerin 2003 yılı vergi matrahları üzerinden bir defaya mahsus olmak üzere ek emlâk vergisi alınacağı; bina ve arazi vergisi ile ilgili muaflık ve istisnaların bu vergi bakımından da geçerli kabul edildiği; 2003 yılında bina ve arazi vergisi mükellefi olanların bu verginin de mükellefi oldukları, bu verginin, 2003 yılı bina ve arazi vergisi matrahı üzerinden bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren Emlâk Vergisi Kanununda yer alan nispetlere göre belediyelerce hesaplanacağı; hesaplanan verginin, başka bir işleme gerek olmaksızın tahakkuk etmiş sayılacağı belirtilmekte, ayrıca emlâk vergisi beyannamesi ve bildirimi yapılmaması halinde uygulanacak işlemler ile ödenme biçimi ve bu vergiden büyükşehir belediyelerine verilecek pay miktarı düzenlenerek, 5. maddesinde de Yasa’nın yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği belirtilmektedir. Buna göre, 10.4.2003 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren söz konusu Yasa ile 2003 yılı için gerçekleşmiş vergiyi doğuran olay üzerinden emlâk vergisine tâbi taşınmazlar için ikinci kez aynı olay nedeniyle ek emlâk vergisi alınmakta, böylece bir çeşit çifte vergilendirme yapıldığı gibi verginin geriye yürütülmesi de sağlanmaktadır.

Anayasa’nın 73. maddesinde, herkesin kamu giderlerini karşılamak üzere mali gücüne göre vergi ödemekle yükümlü bulunduğu; vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımının, maliye politikasının sosyal amacı olduğu; vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı öngörülerek Anayasa’nın 2. maddesinde nitelikleri belirtilen hukuk devleti ilkesi vergilendirme ilkeleri yönünden somut biçimde dile getirilmiştir.

Ne var ki vergi hukuku alanında kabul gören ve Anayasa ile de güvence altına alınan vergilendirme esaslarından, kimi durumlarda sapmalar görülebilmektedir. Ancak, hayatın olağan akışı içinde normal kabul edilemeyecek doğal felaketler, savaş ve seferberlik hali, siyasi, ekonomik ve sosyal krizler gibi toplumu temelden sarsabilecek olaylar dışında bu tür sapmalara izin verilmesinin, sosyal adaleti, sosyal refahı ve sosyal güvenliği sağlamakla yükümlü olan hukuk devletinin sosyal niteliği ile uyum sağladığı ileri sürülemez.

Anayasa Mahkemesi, daha önce 17 Ağustos 1999 tarihinde meydana gelen deprem felâketi nedeniyle çıkarılan 26.11.1999 günlü, 4481 sayılı Yasa’nın motorlu taşıtlar, emlâk, gelir ve kurumlar vergisiyle ilgili benzer hükümleri hakkında verdiği red kararının gerekçesinde “deprem nedeniyle oluşan ekonomik kayıpların giderilmesi ve toplumsal dayanışmanın sağlanmasını” zorunlu neden olarak değerlendirip getirilen düzenlemenin kamu yararı amacına dayandığını kabul etmiştir. Oysa, gerekçesine göre dava konusu düzenleme, böyle zorunlu bir neden dışında kamu sektörü “faiz dışı fazla hedefinin gerçekleştirilmesi” gibi ülkenin uzun süredir içinde bulunduğu ve artık olağanüstü olarak nitelendirilemeyecek ekonomik sıkıntılara sınırlı da olsa çözüm bulmak amacıyla yapılmıştır. Bu mali sıkıntının, öngörülemeyen zorunlu bir nedenle değil, başarısız ekonomik politikalar sonucu ortaya çıktığı açıktır.

Sonuç olarak, vergide genellik ve eşitlik ilkesiyle bağdaşmaması, geriye yürüme ve çifte vergilendirmeye yol açması nedeniyle, Anayasa’nın 2. ve 73. maddelerine açık aykırılık oluşturan dava konusu kuralın, iptali gerektiği düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

İptali istenilen 4837 sayılı Ekonomik İstikrarı Sağlamak İçin Ek Vergiler Alınması Hakkında Kanun’un 1. maddesine göre; Kanun’un yayım tarihinde 2003 yılı için adına motorlu taşıtlar vergisi tahakkuk etmiş olan gerçek ve tüzelkişilerden, bu taşıtlar dolayısıyla 2003 yılı için tahakkuk eden motorlu taşıtlar vergisi kadar ek motorlu taşıtlar vergisi alınacaktır.

Servet kapsamındaki taşıt araçlarından alınan verginin ek vergi olarak nitelendirilmesi yoluyla aynı yıl içinde ikinci kez vergilendirilmesinin, Anayasa’nın belirlediği vergilendirme ilkelerine aykırı olup olmadığına gelince; ekonominin istikrarlı bir yapıya kavuşturulması, bütçe hedeflerinin gerçekleştirilmesi için gelir artırıcı ek tedbirlerin uygulamaya konulması gerekliliğinde kamu yararı bulunduğu yadsınamaz. Ülkemizde hangi nedenle olduğunun tartışılmasına girilmeden ekonominin kötü yönetilmesi, iyileştirmeye yönelik önlemlerin yerinde ve zamanında alınmaması gibi nedenlerin irdelenmesi iptali istenilen kuralın anayasal ölçütlerle değerlendirilmesinde esas alınamaz.

Kuşkusuz yasama organının aynı vergiyi doğuran olaylardan ikinci kez ek vergi alınması yetkisini anayasal ölçütlere uyulmaksızın kullanımına olanak tanınamaz. Bu bağlamda, Anayasa’nın malî yükümlülüklerin yasa ile konulması başka bir deyişle vergilerin yasallığı ilkesinin amacı; keyfi, takdire dayalı ve sınırı belli olmayan vergilendirmeyi önlemektir. Vergi yasaları ile, malî yükümlülüklerinin sınırlarının belirlenmesi, bireylerin sosyal ve ekonomik durumları ile temel haklarının etkilenmemesine özen gösterilmesi gerekir. Vergilendirme yetkisi kullanılırken hukuk devletinin hukuk güvenliği ilkesinin zedelenmemesine özen gösterilmelidir. Vergilendirme de, vergi kanunlarının geçmişe yürütülmemesi hukuk güvenliği ilkesinin gereğidir. Ancak bir vergi yasasının henüz tamamlanmamış ve hukukî sonuçlarını doğurmamış hukukî durum ve olaylara uygulanması hukuksal anlamda geriye yürüme olarak nitelendirilememiştir. İptali istenilen kural bu yönü ile Anayasa’ya aykırı değildir. Zira Yasa’nın yürürlüğe girdiği tarihte vergilendirme dönemi kapanmadığından kural gerçek anlamda geriye yürütülmemiştir.

Verginin malî güce göre alınması ilkesinin dava konusu kuralla gözetilip gözetilmediğine gelince; “ödeme gücü” anlamını içeren “malî güç”, verginin yükümlülerin ekonomik güçlerine göre alınmasını gerektirir. Malî güce göre vergilendirme aynı zamanda vergi adaletinin sağlanmasının yoludur. Kuralla, motorlu taşıtlar vergisi yükümlülerinin ek vergi adı ile yeniden vergilendirilmelerinin “malî gücü” aşan, adaletsiz bir vergi olduğu düşünülemez. Zira, vergilendirmenin içerdiği kamu yararı karşısında bireyin sahip olduğu servet nedeniyle vergilendirilmesi ölçülü ve adîldir. Bu durumda kuralın malî gücü aşan bir vergilendirme içerdiği söylenemez.

4837 sayılı “Ekonomik İstikrarı Sağlamak İçin Ek Vergiler Alınması Hakkında Kanun”un 1. maddesinde, 197 sayılı Motorlu Taşıtlar Vergisi Kanunu’nun 5. ve 6. maddelerinde yer alan I, II, III ve IV sayılı tarifelere göre vergiye tabi olan ve bu Kanun’un yayımlandığı tarihte ilgili sicilde kayıtlı bulunan taşıtların bir defaya mahsus olmak üzere 2003 yılı için tahakkuk ettirilen motorlu taşıtlar vergisi tutarı kadar ek motorlu taşıtlar vergisine tabi olacakları; 2. maddesinde de, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu’nun 1. ve 12. maddelerinde yazılı bina, arsa ve arazilerin 2003 yılı vergi matrahları üzerinde bir defaya mahsus olmak üzere ek emlak vergisi alınacağı, muaflık ve istisnalar, verginin 2003 yılı bina ve arazi vergi matrahı üzerinden Kanun’un yayımı tarihinden itibaren Emlak Vergisi Kanunu’nda yer alan nispetlere göre belediyelerce hesaplanacağı, iki eşit taksitte ödeneceği, Kanun’un yayımı tarihine kadar emlak vergisi beyannamesi veya bildirimi verilmemiş olması halinde verginin Emlak Vergisi Kanunu’nun 32. maddesine göre belirlenecek bina ve arazi vergisi matrahı üzerinden tarh ve tahakkuk ettirileceği, tahsil edilen ek emlak vergisinden, Emlak Vergisi Kanunu’nun mükerrer 38. maddesinde belirtilen oranlarda büyükşehir belediyesine pay verileceği belirtilmiştir.

Anayasa’nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti, insan haklarına dayanan, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, eylem ve işlemleri hukuka uygun olan, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasa’ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukuku tüm devlet organlarına egemen kılan, Anayasa ve hukukun üstün kurallarıyla kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık yasaların üstünde yasakoyucunun da bozamayacağı temel hukuk ilkeleri ve Anayasa’nın bulunduğu bilincinde olan devlettir.

Öte yandan, Anayasa’nın 73. maddesinin birinci fıkrasında “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür”; ikinci fıkrasında “Vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı, maliye politikasının sosyal amacıdır”; gerekçesinde de “vergi ve benzeri mali yükümlülüklerin adaletli ve dengeli dağılımı ilkesi geliştirilmiştir...” denilmiştir. Bununla, Anayasakoyucu, verginin mali güce göre alınması ve genelliği ilkeleriyle vergilendirmede eşitlik ve adaletin sağlanmasını amaçlamıştır.

Ek verginin, mali gücün belirlenmesinde dayanak oluşturan servet, gelir ve harcamalardan mali güce göre alınarak vergide genelleme yapılması gerekirken sadece servetin konusu olan motorlu taşıtlar ve emlâklardan alınmasını öngören itiraz konusu düzenlemenin Anayasa’nın 2. ve 73. maddelerine uygunluğundan söz edilemez.

Yasa’nın genel gerekçesinde, ülkenin ekonomik açıdan daha kuvvetli bir duruma gelmesi ve istikrarlı bir büyüme ortamının temin edilmesi açısından gelir politikasının önem taşıdığı ekonominin istikrarlı bir yapıya kavuşturulması ve borç stokunun azaltılması amacıyla, özellikle servet üzerinden alınan vergilere yönelik olarak düzenleme yapıldığı açıklanmakta ise de bunun olağanüstü koşulların zorunlu kıldığı haklı bir neden olarak kabulünün mümkün görülmemesi kanısı dava konusu Yasa’nın her iki maddesi içinde geçerlidir. Bu düşünceyi maddeler yönünden ayrıştırmak mümkün değildir.

4837 sayılı Yasa’nın 1. maddesinin iptaline ilişkin bölümde yer alan, Anayasal denetim bakımından iptali istenen 2. madde ile benzerlik arzeden ve benimde katıldığım çoğunluk kararında belirtildiği gibi;

2003 yılı emlak vergisi, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu uyarınca belirlenen nisbetler üzerinden alınmaktadır. Bu nisbetler üzerinden 2003 yılında ikinci kez ek emlak vergisi tahakkuk ve tahsil edilmek suretiyle vergi yükü emlak sahipleri aleyhine ağırlaştırılmakta, diğer vergi mükelleflerine ise yansıtılmamaktadır. Bu durum, vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımını engelleyerek, Anayasa’nın 2. maddesinde öngörülen hukuk devleti ve 73. maddesinde öngörülen vergilendirme ilkelerine aykırılık oluşturmaktadır.

Sayfa Başı